Strefa Siatkówki – Mocny Serwis
Strona Główna > Aktualności > PlusLiga > Dawid Konarski: Nie powiem, że do złota brakło niewiele

Dawid Konarski: Nie powiem, że do złota brakło niewiele

fot. Klaudia Piwowarczyk

– Czym Skra mi się naraziła, że tak dobrze grałem przeciwko niej o brąz? No właśnie niczym! Może tylko tym, że to jedyny klub, który w trakcie mojej gry w PlusLidze nie złożył mi oferty – śmieje się w rozmowie ze Sport.pl Dawid Konarski, który pomógł Aluronowi CMC Warcie zdobyć pierwszy w historii medal mistrzostw Polski. I dodaje: – Już jako junior marzyłem, by choć raz z nimi wygrać.

Droga Aluronu CMS Warty Zawiercie po historyczny medal była trudna i wyboista. Klub, który dopiero od pięciu lat rywalizuje w PlusLidze, pozyskał przed sezonem m.in. Serba Urosa Kovacevica, Argentyńczyka Facundo Conte oraz Dawida Konarskiego i jasne było, że mierzy w podium. Później zaczęły się problemy – przez kilka tygodni zespół musiał sobie radzić m.in. bez obu rozgrywających, a podczas rywalizacji o brąz stracił występującego na tej pozycji w podstawowym składzie Miguela Tavaresa oraz Kovacevica. Liderem, który na ostatniej prostej poprowadził zespół do gwarantującej debiut w Lidze Mistrzów wygranej, okazał się Konarski.



Odczuwa pan wciąż skutki poślizgnięcia się podczas świętowania tuż po wywalczeniu brązowego medalu?

Dawid Konarski: – Moje ciało nie odczuło tego zbytnio, udało się jakoś zamortyzować. Najważniejsze, że szampan został cały. Wyszło śmiesznie, ale na szczęście nic poważnego się nie stało. Jeszcze tego by brakowało, by przy celebracji sobie coś zrobić. Chociaż zdarzały się takie przypadki w sporcie.

Ale jest co świętować. W pana przypadku to już szósty medal mistrzostw Polski, ale dla Aluronu CMC Warty Zawiercie pierwszy w historii.

– Wszyscy jesteśmy zadowoleni, że zakończyliśmy ten długi i ciężki sezon medalem. Nie powiem, że do złota brakło niewiele, bo Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle dość wyraźnie z nami wygrała w trzecim meczu półfinałowym, ale przygotowaliśmy na play-off formę, jakiej sobie życzyliśmy. Chcieliśmy dobrze zagrać od ćwierćfinału do ostatniego spotkania i myślę, że nam się to udało. Walczyliśmy na tyle, na ile mogliśmy. Pokonaliśmy Asseco Resovię Rzeszów i PGE Skrę Bełchatów, do tego minimalna porażka z Zaksą. Daliśmy w tym sezonie z siebie wszystko.

Zacięty półfinał z kędzierzynianami sprawia, że pozostał pewien niedosyt?

– Nie. Wiadomo jak to jest u sportowców. Pierwszy mecz wygrany 3:1, wszyscy się w miarę dobrze czuli, ale potem ponowne kłopoty żołądkowe wyłączyły z gry Miguela Tavaresa. Następnie były inne problemy i nie udało się pokonać zespołu, który ostatecznie został mistrzem. Zebraliśmy się na walkę o brąz i daliśmy z siebie maksimum, a te spotkania po przegraniu półfinału nie są łatwe. Tym bardziej że rozegraliśmy o jeden mecz więcej w półfinale niż Skra, więc czasu na odpoczynek i regenerację mieliśmy mniej. Trzy tie-breaki w rywalizacji z ekipą z Bełchatowa też były wyczerpujące, więc tym bardziej cieszy, że nasza drużyna – budowana oczywiście z aspiracjami, by nawiązać walkę o medale – zostawiła w tyle takie zespoły jak Resovia czy Skra.

Poza panem przed sezonem do zespołu dołączyło sporo nowych graczy, głównie doświadczonych. Ułatwiło to etap zgrywania się?

– Docieraliśmy się może nie przez całą rundę zasadniczą, ale na pewno przez jej pierwszą część. Mieliśmy całkowicie odmienioną drużynę. Z podstawowego składu zostali tylko Michał Żurek i Maximiliano Cavanna. Ten drugi zaczął w wyjściowej „szóstce”, ale potem Miguel grał trochę częściej. Mieliśmy więc praktycznie pięciu czy sześciu nowych zawodników na parkiecie. Nie jest łatwo w ciągu jednego sezonu szybko się zgrać z nowymi rozgrywającymi i zdobyć medal. Myślę, że po jakimś czasie tym bardziej to docenimy. Władze klubu z Zawiercia stworzyły praktycznie nową drużynę, a przyniosło to od razu fajny efekt.

Trudne chwile też się zdarzały. W pewnym momencie wyłączeni z gry byli obaj rozgrywający, których awaryjnie zastępował Uros Kovacevic. Ten ostatni doznał kontuzji podczas walki o brąz i musiał wcześniej zakończyć sezon.

– Szkoda Pucharu Polski – w przegranym ćwierćfinale z Resovią wystąpiliśmy bez czterech podstawowych zawodników. Ja w ogóle nie pojechałem, Uros na rozegraniu, więc trudno było rywalizować. Z tymi rozgrywkami na pewno przedwcześnie się pożegnaliśmy. Przez trzy tygodnie czy nawet miesiąc nie mieliśmy żadnego rozgrywającego. Słabo to wyglądało, nie szło praktycznie trenować. Myślę, że każdy taki kłopot nas scalał – była naprawdę pełna mobilizacja. Tak samo było pod koniec, kiedy straciliśmy Urosa. Ze względu na te okoliczności bardzo cieszymy się z tego medalu. Dużo drużyn miało swoje kłopoty, ale miałem wrażenie, że o problemach w Zawierciu w sumie było cicho, a o katarze w Jastrzębiu mówiła cała Polska.

W każdym z trzech wygranych meczów o brąz został pan MVP spotkania. Niektórzy żartowali, że chyba Skra musiała się czymś narazić Dawidowi Konarskiemu, bo gra wyjątkowo dobrze przeciwko niej. Co więc zrobiła panu ta drużyna?

– No właśnie nic! Może to dlatego, że to jedyny klub, który przez cały okres moich występów w PlusLidze nie złożył mi oferty. A tak poważniej, to jak przychodziłem jeszcze jako junior na halę Łuczniczka w Bydgoszczy i przyjeżdżał naszpikowany gwiazdami zespół z Bełchatowa, który demolował wtedy właściwie wszystkich w lidze, to zawsze miałem takie marzenie, by w końcu z nimi choć raz wygrać. Początkowo oni nawet wystawiali drugi skład, a i tak nas „pakowali”. Od pierwszego zwycięstwa, które odnieśliśmy w Łuczniczce, zawsze mi siedziało w głowie, że jak mierzę się ze Skrą, to jest supermecz i fajnie będzie z nimi wygrać. Cieszę się, że to się aż do teraz utrzymało.

A asbtrahując od dodatkowej motywacji, to czuł pan, że najlepsza forma przyszła na najważniejszą część sezonu?

– W poprzednim szansa na czołową ósemkę uciekła mi dość szybko. W tym w fazie zasadniczej zdobywaliśmy kolejne punkty i w pewnym momencie było już wiadomo, że na pewno będziemy w play off. Myślę, że każdy z nas nie mógł się tego doczekać – nie tylko ja. Dla niektórych chłopaków to był pierwszy taki występ w karierze. Na takie mecze się bardzo czeka – kiedy jest już walka o coś i przegranie jednego czy drugiego spotkania sprawia, że kończysz sezon. To zawsze dodatkowa motywacja i skacze się te kilka centymetrów wyżej. Po to też pracowaliśmy przez cały okres przygotowawczy i w fazie zasadniczej, by na tą ostatnią część rozgrywek być przygotowanym fizycznie. Myślę, że nam się to udało. Były pojedyncze sprawy takie jak wspomniane zatrucie Miguela i kontuzja Urosa, ale takie rzeczy się po prostu zdarzają.

Po urazie Kovacevica poczuł pan, że musi na siebie wziąć w większym stopniu odpowiedzialność za zdobywanie punktów?

– Może gdzieś z tyłu głowy to miałem. Wiedziałem, że Piotrek Orczyk nam pomoże, ale też zdawałem sobie sprawę, że jak nie ma Urosa, to będę dostawał więcej piłek i muszę zrobić wszystko, żeby jak najbardziej pomóc drużynie. Ale nawet przy świetnej grze jednego zawodnika trudno cokolwiek wygrać w siatkówce, potrzebna jest cała drużyna w „gazie”. Skra po fazie zasadniczej miała nad nami 13 punktów przewagi i tylko w jednym spotkaniu na 26 nie zdobyła żadnego punktu, więc pokazywali naprawdę równą formę. Na sześć naszych meczów z nimi w tym sezonie pięć skończyło się tie-breakiem, więc widać jak zbliżony był to poziom.

Dobra postawa w ostatnich miesiącach zaowocowała licznymi propozycjami z innych klubów?

– Nie mogę podać szczegółów. Ujmijmy to w ten sposób, że wszystko jest na dobrej drodze, bym dalej grał w siatkówkę, a udane występy miały przełożenie na zainteresowanie moją osobą.

Po dobrym sezonie nie ma pan poczucia, że może zbytnio pośpieszył się, ogłaszając miesiąc temu zakończenie reprezentacyjnej kariery?

– Nie. Nikola Grbic nadal się ze mną nie skontaktował, więc dalej nie widzi mnie w tej reprezentacji. Myślę, że to było jedyna słuszna decyzja. Nie robię się też coraz młodszy. W tym roku mistrzostwa świata, w przyszłym mistrzostwa Europy, a za dwa lata igrzyska. Nie wiem, jak się wtedy będę czuł. Na razie pod względem fizycznym jest dobrze, ale trener, który ma umowę do 2024 roku, nie widzi dla mnie miejsca w kadrze, a przy podejmowaniu decyzji nie wyobrażałem sobie, by w późniejszym okresie sprostać temu. Uznałem też, że trzeba również trochę odpocząć i pobyć z rodziną, która akurat niedługo mi się powiększy, oraz zregenerować się przed kolejnymi sezonami ligowymi. Bo w przyszłym w ekstraklasie będzie 16 ekip, grania coraz więcej, a przerw coraz mniej. Więc czas na naładowanie baterii na pewno się przyda.

Autorem wywiadu jest Agnieszka Nadziałek. Cały wywiad w serwisie sport.pl

źródło: sport.pl

nadesłał:

Więcej artykułów z kategorii :
Aktualności, PlusLiga

Tagi przypisane do artykułu:
, ,

Więcej artykułów z dnia :
2022-05-18

Jeśli zauważyłeś błąd w tekście zgłoś go naszej redakcji:

Copyrights 2015-2022 Strefa Siatkówki All rights reserved
Piksel Facebooka jest używany do celów remarketingowych, co oznacza, że umożliwia STS wyświetlanie reklam opartych na zainteresowaniach użytkownikom naszej witryny, gdy odwiedzają oni Facebooka lub inne strony internetowe, które również mają zintegrowany piksel Facebooka. Ma to na celu wyświetlanie odpowiednich reklam, które Cię interesują, dlatego dane osobowe są przetwarzane w celach reklamowych, analitycznych, marketingowych, profilowania i śledzenia. Podstawą prawną przetwarzania wymienionych danych jest Twoja zgoda, zgodnie z art. 6 ust. 1 s. 1 lit. RODO - akceptując wyrażasz zgodę na zainstalowanie na twoim urządzeniu piksela Facebooka.
Wyrażam zgodę