Strefa Siatkówki – Mocny Serwis
Strona Główna > Aktualności > historia siatkówki > Historia siatkówki: Przepisy gry z 1928 roku – cz. II

Historia siatkówki: Przepisy gry z 1928 roku – cz. II

O tym, że siatkówka przedwojenna znacznie się różniła od dzisiejszej, wiedzą właściwie wszyscy. Co dokładnie było inne? O tym można przeczytać w drugiej części oryginalnych przepisów gry z roku 1928.

Zobacz również:

Część I oryginalnych przepisów gry z 1928 roku



V. Sędzia

15. Sędzia czuwa nad prawidłowym tokiem gry, od jego orzeczeń niema odwołania. Czynności jego określają podane wyżej prawidła gry, przyczem daje znak gwizdkiem na każdorazowe nadawanie piłki i gwizdkiem stwierdza każdy popełniony błąd.

Sędzia liczy ponadto głośno każdy zdobyty punkt, pisarz je zapisuje. W połowie gry ogłasza stosunek punktów, z końcem gry – ostateczny wynik

Sędzia czuwa nad dyscypliną w grze. W razie nieodpowiedniego zachowania się gracza na boisku (np. niegrzeczne uwagi pod adresem przeciwników lub sędziego, kłótnie, kwestjonowanie lub niewykonywanie poleceń sędziego it. p.) sędzia go upomina a gdy to niepomaga, wyklucza go z gry. W razie rażącego karygodnego zachowania się może być gracz wykluczony bezzwłocznie, bez uprzedniego upomnienia. Podobna kara może spotkać i całą drużynę.

Jeżeli drużyna nie stawi się na boisko, usunie się od gry lub zostanie usunięta, sędzia przyznaje zwycięstwo drużynie przeciwnej w stosunku 10:0. przy uchylaniu się od gry przedłużonej, sędzia dolicza stronie przeciwnej 2 punkty do już uzyskanych.

W razie zasłabnięcia gracza lub nieszczęśliwego wypadku, wprowadza sędzia w grę zastępcę. Jeżeli brak zastępcy, drużyna gra dalej w niepełnym składzie. Gracz, który wystąpił, nie może być z powrotem przyjęty. Zastępca nie może wchodzić w miejsce wykluczonego.

Sędzia ma prawo w każdej chwili przerwać grę w razie jakiegokolwiek nieprzewidzianego wypadku. Po takiej przerwie gra przyjmuje ten obraz, jaki miała w chwili przerwy a się przedłuża o czas stracony.

Sędzia stoi lub siedzi na podwyższeniu, w przedłużeniu siatki. Stąd najlepiej śledzić mu przebieg gry. Obok niego stoi pisarz.

Pisarz zapisuje zdobyte punkty, podawane mu przez sędziego, mierzy czas gry, dolicza do niego stracony ewent. czas z powodu przerwy w grze a gwizda jedynie na znak, że upłynęła połowa czasu gry i na jej zakończenie.

VI. Wskazówki dla grających.

Należy odróżnić podawanie piłki od jej przerzucania ponad siatką.

Podaje się piłkę graczowi własnej partji i to temu, który w danej chwili ma najwięcej szans do skutecznego jej przerzucenia na drugą stronę. Otóż podawanie takie jest najpewniejsze, jeżeli używa się do tego obu rąk, nie jednej. Podaje się przytem piłkę dość wysoko, aby lekko spadła ku upatrzonemu graczowi i by ten mógł ją spokojnie i wygodnie przyjąć a potem bądź ją podać innemu graczowi, bądź przerzucić na boisko przeciwników. Kierunek lotu piłki przy podaniu jednorącz jest zawsze niepewny, podobnie i siła rzutu. W zasadzie zatem używa się rzutu oburącz przy podawaniu a jednej ręki tylko z konieczności t.j. gdy łatwiej dosięgnąć piłkę jedną ręką i gdy to jest jedynym sposobem niedopuszczenia do upadku jej na ziemię.

Inaczej wygląda przerzucanie piłki. Tutaj stosuje się rzut silny a płaski t.j nie łukiem ku górze lecz skośnie ku ziemi i to w miejsce przez przeciwnika nieobsadzone. Jest to t.zw. ścinanie piłki, wykonane jednorącz. Taki rzut najtrudniej odbić. To ścinanie piłki wykonywa pierwszy szereg graczy, wyjątkowo drugi, przy nadarzającej się sposobności. Zadaniem reszty jest jedynie niedopuszczenie do upadku piłki na ziemię i podanie jej szeregowi pierwszemu. Przerzucenie bowiem piłki ponad siatką z tylnych szeregów nie jest wskazane. Piłka przeleci wprawdzie wysokim łukiem na druga stronę, lecz wróci zaraz, ścięta ostrym rzutem, trudnym do obronienia.

Podobnie różna jest i obrona własnego boiska. Pierwszy szereg unosi w podskoku ramiona w górę, starając się w ten sposób powstrzymać nadlatującą piłkę, odbić ją, ewent. nawet ściąć na pole przeciwników. Drugi szereg stara się chwytać ściętą piłkę, która mija pierwszy szereg i a chwyta ją podbiciem od dołu i nieraz prawie tuż nad ziemią. Pierwszy zatem szereg gra przy obronie co najmniej w wysokości siatki, drugi nisko nad ziemią.

Jeżeli piłka spada tuż przed siatką, co zmniejsza lub wyklucza możliwość odbicia jej z powrotem ponad siatkę, należy piłkę jednorącz lub oburącz podbić od spodu w tył na własne boisko, aby stamtąd towarzysze piłkę składnie do przerzucenia podali.

Jeżeli kto piłkę niezręcznie podbił tak, że ta spada z powrotem na miejsce podbicia, powinien co tchu uskoczyć w bok, aby zrobić miejsce innemu graczowi, gdyż jemu samemu nie wolno odbijać piłki dwukrotnie, raz po razu.

Piłkę należy nadawać wysokim łukiem, w środek boiska przeciwników lub ku tylnej granicy. Jeżeli bowiem piłka poleci zbyt nisko nad siatką, zostanie niewątpliwie natychmiast ścięta.

Z podanych uwag wynika, że chociaż gra nie jest zawiła, wymaga wprawy w podbijaniu i odbijaniu piłki, tak z ponad głowy jak i od dołu i to zarówno oburącz, jak i prawą i lewą ręką. Nic gorszego jak fałszywe odbijanie t.j. prawą ręką z lewej strony.

Gra, choć prosta, daje pole do szeregu forteli, mylenia przeciwnika złudnemi podbijaniami it. p. tak, że to nieraz stanowi o zwycięstwie.

źródło: „Palant, koszykówka, siatkówka, kwadrant…” Kuratorjum Okręgu Szkolnego Krakowskiego, Kraków 1928 – pisownia oryginalna

źródło: inf. własna

nadesłał:

Więcej artykułów z kategorii :
historia siatkówki

Więcej artykułów z dnia :
2006-05-03

Jeśli zauważyłeś błąd w tekście zgłoś go naszej redakcji:

Copyrights 2015-2020 Strefa Siatkówki All rights reserved